Zomaar een kandidaat

Ergens langs de weg, zomaar een kandidaat

Ergens langs de weg, zomaar een kandidaat

Dag Ronald Ootjers,

Vanmiddag fietste ik langs je foto. Je keek me zo doordringend, maar toch ook guitig aan, dat ik afstapte en een foto van je foto nam.

Ik weet niets van je. Ik woon ook niet in de provincie waarin jij kandidaat bent. Ik heb ook niet naar je gegoogeld – ik ga af op de informatie die het affiche toont, sorry communiceert.

Misschien ben je een doorgewinterde bestuurder en wil je graag na de verkiezingen lekker door met je belangrijke werk in de Provinciale Staten. Van mij mag je. Iemand moet het doen en je lijkt me oud en wijs genoeg.

Je hebt een bril met rood montuur opgezet – is de bril bedoeld als signaal? Ben je een linkse CDA-er? Of dacht je: laat ik modern overkomen met een hippe nieuwe bril?

Leuk, dat plukje haar naar voren. Leg je het plukje elke ochtend zo neer, of was het een idee van de fotograaf? Je hebt weinig haar – geeft niet, ik heb ook forse kale plekken – maar je doet er wat mee. Zonder dat plukje, zou je er strenger en ouder uitzien. Het plukje, gevoegd bij de rode bril, laat zien dat je van binnen heus veel jonger bent dan je leeftijd aangeeft.

Waarschijnlijk heeft de fotograaf erop aangedrongen dat je lacht. Dat doe je niet zo vaak, denk ik. Je ogen willen wel, maar je mond heeft het er moeilijk mee.

CDA – Recht uit het hart! Staat onder je hoofd. Dat is de enige politieke informatie die we meekrijgen.

Ronald, ik wens je recht uit het hart veel succes overmorgen. Ik ga niet op je stemmen, maar ik gun je een plaats in de Staten, echt waar. Het valt niet mee kandidaat te zijn voor een verliezende partij, lijkt me, maar je weert je kranig.

Ronald Ootjers, het ga je goed!

Welkom in Mollywood

We zijn er vroeg bij dit jaar. Onze mollen hebben het voorjaar in de kop en roeren zich als nooit tevoren.

Vanaf morgen is het Nationale Mollenpark Mollywood geopend voor het publiek. Bekijk hier enige van onze mollenattracties. Komt allen en viert samen met onze mollen de komst van de lente. (klik de foto’s groot)

Het lelijkste ooit!

HILVERSUM – Tijdens opnamen van het AVRO-televisieprogramma Tussen Kunst en Kitsch is het lelijkste schilderij dat ooit in de openbaarheid is getoond, ter beoordeling aangeboden .

Han van Lekeren, deskundige op het gebied van Artistieke Schoonheid toonde zich verbijsterd over de kwaliteit van het schilderij. ‘We krijgen heel wat rommel en rotzooi voor onze neus, maar dit werk tart elke beschrijving. Wie het heeft geschilderd kunnen we niet achterhalen – een signatuur ontbreekt – en dat is maar goed ook. We willen deze flutschilder niet in het openbaar aan de schandpaal nagelen.’

Het gigantische werk (3 bij 2 meter), geschilderd in de meest afschuwelijke acrylkleuren, moet waarschijnlijk een apocalyptisch landschap verbeelden, maar veel voorstelling valt in de drabbige vlakken niet te ontdekken. Beschouwd op abstract niveau is het een opeenstapeling van machteloze verfkoeken.

Het schilderij werd aangeboden door een morsige boer uit de Alblasserwaard die het doek al tientallen jaren op een vliering van zijn koeienstal bewaarde.

Omdat deskundige Van Lekeren het schilderij op nul euro taxeerde, besloot de AVRO-leiding de aanbieding van het monsterwerk niet in de uitzending op te nemen. De eigenaar besloot daarop het schilderij niet mee terug te nemen, maar het op de parkeerplaats te vernietigen, waarna hij er vijf keer met zijn tractor overheen reed.

De vrouw achter Vincent

In Vrij Nederland staat deze week een groot interview met staatssecretaris van cultuur Halbe Zijlstra met als kop: ‘Van Gogh kreeg ook geen subsidie’.

Wat bedoelt de staatssecretaris? Dat kunstenaars die bij hun leven niets verkopen er – net als Vincent van Gogh – ook met een pistool maar een einde aan moeten maken? Waarna het werk wordt ontdekt en de kunstenaar postuum beroemd?

Als Vincent subsidie zou hebben gekregen, had hij nog vele schilderijen kunnen maken. (Topkunst, Halbe! Miljoenen waard!)

Mag ik in herinnering brengen dat we Vincent van Gogh en zijn werk uitsluitend kennen vanwege de inspanningen van de vrouw van zijn broer: Johanna Bonger.

Johanna Bonger

Johanna Bonger

Uitpakfeest

Een pakket bij de post. Ha! Nieuwe gadgets? Een iPhone5? Zomaar de iPad2.0?

Nee, McSweeney’s nr.36 is uit!

Al eerder stak ik de loftrompet over dit altijd weer verrassende Amerikaanse tijdschrift, dat elke aflevering in een nieuwe vorm giet, bijvoorbeeld als Beste Krant Ter Wereld.

Dit keer is het een hoofd met bijzondere inhoud: een toneelstuk, korte verhalen, een filmscript, tekeningen, een roman, prentbriefkaarten enzovoorts.

De e-readers rukken op en nu, na een paar maanden iPadgebruik, ben ik een voorstander en propagandist geworden. Maar wat verschijnt er nog veel mooi drukwerk! Dat bewijst keer op keer McSweeney’s, de uitgeverij van Dave Eggers.

Dat de boekdrukkunst eeuwig mag blijven bestaan!

Uitpakfeest, een fotoverslag

Pakje bij de post

Pakje bij de post

Het hoofd op tafel

Het hoofd op tafel

De schedel gelicht

De schedel gelicht

De rijke inhoud

De rijke inhoud

Afscheidsbrief van de NMC

Beste lezers/followers/vrienden/cliënten,
beste allemaal,

Dit is de laatste dag waarop ik de functie van Nationale Mental Coach 2010 bekleed.
Op vijf januari 2010 werd ik geïnstalleerd in de NMC-erefunctie op een levendige persconferentie in het Haagse Perscentrum Nieuwspoort. Ik kon toen niet vermoeden dat het een te zware taak was die ik op de schouders gelegd kreeg. Nationale coach, begeleider zijn van 16,5 miljoen Nederlanders, is een onmogelijke opgave.

Ik heb het er dan ook niet al te best van afgebracht, vind ik zelf. Twijfel aan mijn functie, twijfel aan het coachschap zelf, hebben mij menigmaal met de kop tegen de muur doen bonken. In plaats van zelf een coach te raadplegen, bleef ik koppig voortzeulen met mijn heavy burden.

...een jongensdroom werd werkelijkheid...

...een jongensdroom werd werkelijkheid...

Ik had mijzelf graag gezien als actieve deelnemer aan het maatschappelijk debat. Onvermoede, originele oplossingen aandragen voor de kwesties en problemen van de dag. Maar er wordt al zoveel afgetetterd. De opinie- en debatpagina’s staan bol van de analyses en meningen. Ik wist me als nieuwbakken functionaris geen eigen toon te verwerven. Maar mocht ik wel een eigen toon aanslaan? De Nationale Mental Coach is er immers voor iedereen? Zal ik het ’s heel modern zeggen? Ik raakte in een fikse spagaat!

En zo beperkte mijn rol zich allengs tot het plaatsen van dagelijkse tweets, langere teksten en videofilms. (Met veel plezier gemaakt!) Voor mij was Twitter een ontdekking. Ik stond er eerst zeer sceptisch tegenover – wat moest ik met dat bombardement van geouwehoer – maar ik vond de uitdaging steeds interessanter worden om in slechts 140 karakters minicommentaar te geven. Ok, ik gebruikte het medium verre van sociaal, ik beantwoordde de vele leuke en goede reacties zelden, er waren er teveel, maar ik las ze allemaal.

Dat mijn coachjaar eindigde met een permanente groepssessie in de duinen, heb ik nooit kunnen voorzien. Ik sloot me aan bij een groep uitgeburgerden, die zich uit woede, teleurstelling en onvrede over het populistische klimaat hadden terugtrokken uit de maatschappij, om zich mentaal voor te kunnen bereiden ‘op de betere tijden die komen’. (Verlangde ik onbewust terug naar de dropout- en commune-ideeën uit de Sixties?)

Ook dit project is behoorlijk mislukt. Dat is deels te wijten aan de erbarmelijke winterse omstandigheden en ik weet nu bijna zeker dat ik de enige overblijver ben.
Toch ben ik tevreden met die afloop: ik heb nu vrij toegang tot een van de duizenden Atlantikwallbunkers in onze kuststreek – een jongensdroom werd werkelijkheid.

Ik vrees dat deze slotbrief een te pessimistische toon gaat krijgen. Dat is niet de toon van de moderne coach, de eeuwige positivo, die klaarstaat met z’n platitudes als ‘kom op’, ‘we gaan ervoor’ en ‘je kunt het wel’.

Ik ben blij verlost te zijn van mijn officiële functie – de autoriteit uithangen gaat mij slecht af – en ik ben verheugd door te kunnen gaan als ‘mezelf’, zonder me constant te hoeven afvragen wie die mezelf dan wel is.

Gelukkig houdt de VPRO alle internetkanalen open (al willen de politiek en de commercie ze dolgraag weghebben) en ik ga, vanuit mijn hut in de duinen, door met het geven van commentaar op de actualiteit, of het spuien van regelrechte onzin.

...doorgaan vanuit m'n hut...

...doorgaan vanuit m'n hut...

Alle activiteiten zal ik aansturen via Twitter, dus als jullie me willen blijven volgen, is dit het adres: http://twitter.com/wimdebie
Of, kan ook, via http://www.wimdebie.nl – de site zal worden omgebouwd.

Ik dank jullie allemaal voor de reacties en de support en ik wens iedereen een goed 2011. Wedden dat het jullie zonder coach, geheel op eigen kracht, best gaat lukken?
Tot morgen!

Hartelijke groet,
Wim de Bie